آقای «رامیار منوچهرزاده»، عکاس، کیوریتور، فعال فرهنگی هنری و کارگردان و تهیهکنندهی پادکستهای «رادیونیست»، «ویکیپز» و «رادیوکامرس»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛
رامیار منوچهرزاده از معدود کسانی است که یک پروژهی فرهنگی را همزمان از سه جای مختلف دیده است: از پشت دوربین بهعنوان هنرمند، از پشت میز بهعنوان تهیهکننده، و از پشت میز مذاکره بهعنوان کسی که باید پول این پروژه را جور کند.
در مسیرش از سنندج به دانشکدهی هنرهای زیبای دانشگاه تهران رسید، در دههی هشتاد با علی ناجیان به عکاسی استیج و خلق برند هنری «علی رامیار» رسید و بعد به سهگانهی ولیعصر، شریعتی و انقلاب؛ سه پروژهی چهارساله با نزدیک به هشتاد نفر که در آنها شهر را مثل یک آرشیو زنده ورق زدند. همان سالها هم به عوان یک مدرس سر کلاس میرفت و هنوز هم هفتهای یک روز این کار را میکند.
«رادیونیست» دقیقاً از دل همین ورق زدن بیرون آمد. آبان ۱۳۹۸ با اپیزود کابارهی میامی شروع شد؛ بیست و هشت دقیقهای که هیچکس حاضر نبود برایش مصاحبه بدهد. اما چیزی که رادیونیست را از پادکستهای آن دوره جدا کرد، همین سرسختی بود: به جای آنکه یک روایت خطی از A به B ساخته شود، برای هر اپیزود تا پانزده مصاحبه انجام میشود و تحریفها و تناقضهای تاریخ شفاهی کنار هم مینشینند. رامیار همین کار را سالها قبل در پایاننامهی کارشناسی ارشدش کرده بود؛ نشستن پای حرف بهمن جلالی و یحیی دهقانپور و مهران مهاجر و تبدیل کردن تاریخ عکاسی ایران به یک روایت دویست و پنجاه صفحهای.
اما بخش کمگفتهشدهی داستان جای دیگری است. رادیونیست اولین پروژهی پادکست فارسی بود که مالکیت معنویاش را یک مجموعهی تجاری خرید و شش سال تمامقد پایش ایستاد. و وقتی آن مجموعه صادقانه گفت دیگر نمیتواند ادامه بدهد، رامیار نقشی را بازی کرد که خودش اسمش را میگذارد «دولت انتقالی»؛ نشستن بین فروشنده و خریدار، قیمتگذاری یک آیپی که هیچ فرمولی برایش وجود نداشت، و انتقال مالکیت بدون آنکه حتی یک اپیزود دیر منتشر شود یا مخاطب چیزی بفهمد.
پشت این آرامش، یک تعهد سنگین ایستاده است. رامیار خودش را وکیل سه گروه میداند: مالکان، آن پنجاه شصت نفری که هویت حرفهایشان به این پروژه گره خورده، و شنوندهای که هفت سال است ماهی دو بار منتظر میماند. جملهای که در این گفتوگو چند بار برمیگردد سراغش همین است: من رادیونیست نیستم، رادیونیست مال من نیست.
و نکتهی کمیاب دربارهی رامیار، سخاوتش در باز کردن همین سازوکار است. او به همراه حسین در این گفتوگو مرز اسپانسرشیپ و پارتنرشیپ را باز میکند، توضیح میدهد چرا معرفی مستقیم بعد از هفت سال دیگر جواب نمیدهد، و چرا به قول خودش اسپانسر گاو شیرده نیست که فقط بدوشیاش. حرفش این است که تا وقتی پادکست فارسی پروژهای دلی و شخصی بماند و به سمت تشکل و قاعده و کپیرایت نرود، به حق طبیعی خودش نمیرسد.
در این قسمت از کوزی کرنر که بخشی از پروندهی ویژهی «پادکست فارسی» است، همراه رامیار منوچهرزاده باشید تا از مسیر عکاسی و کیوریتوری تا تهیهکنندگی پادکست، از اقتصاد پروژههای فرهنگی و هنری، از قیمتگذاری و انتقال مالکیت معنوی، از ساختن تیمی پنجاه نفره که هیچکس از آن جدا نشده، و از پروژهی مستندی که چهار سال است بیسروصدا ساخته میشود گفتوگو کنیم.
این شما و این گفتوگوی جذاب «رامیار منوچهرزاده» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.
امیدواریم لذت ببرید و خلاقتر شوید.
از شما دعوت میکنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.