ماه بالای سر ابادی است
اهل ابادی در خواب
روی این مهتابی خشت غربت را می بویم
باغ همسایه چراغش روشن
من چراغم خاموش
ماه تابیده به بشقاب خیار به لب کوزه ی اب
غوک ها می خوانند
مرغ حق هم گاهی
کوه نزدیک من است پشت افراها سنجد ها
و بیابان پیداست
سنگ ها پیدا نیست گلچه ها پیدا نیست
سایه های از دور مثل تنهایی اب مثل اواز خدا پیدا بود.
نیمه شب باید باشد
دب اکبر ان است دو وجب بالاتر از بام
اسمان ابی نیست روز ابی بود
یاد من باشد فردا بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم
یاد من باشد فردا لب سلخ ، طرحی از بز ها بردارم
طرحی از جاروها سایه هاشان در اب
یاد من باشد هر چه پروانه که می افتد در اب ، زود ار اب درارم
یاد من باشد کاری نکنم ، که به قانون زمین بر بخورد
یاد من باشد فردا لب جوی ، حوله ام را هم با چوبه بشویم
یاد من باشد تنها هستم
ماه بالای سر تنهایی است.