بگذر شبی به خلوتِ این هم‌نشینِ درد
تا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کرد
خون می‌رود نهفته از این زخمِ اندرون
ماندم خموش و آه که فریاد داشت درد
این طرفه بین که با همه سیلِ بلا که ریخت
داغِ محبتِ تو به دل‌ها نگشت سرد
من برنخیزم از سرِ راهِ وفایِ تو
از هستی‌ام اگرچه برانگیختند گرد
روزی که جان فدا کنمت باورت شود
دردا که جز به مرگ نسنجند قدرِ مرد
","author_name":"Mojdeh"}