Een editie die in het teken staat van keurmerken. In de Pijn van Pepijn gaat het over onzinproducten die soms een keurmerk hebben dat niets zegt over de werking; soms blijkt zo'n keurmerk zelfs vervalst te zijn. Met onderzoeksjournalist Janneke Donkerlo spreken we over Fairtrade-keurmerken en of de beloften die deze keurmerken doen wel in de praktijk worden waargemaakt. Ten slotte de vraag of een keurmerk van Skepsis een goed idee zou zijn.
Reacties, suggesties en tips zijn welkom op podcast@skepsis.nl
Boektip:
Chris van der Heijden: Grijs verleden (2001)
Verder lees- en kijkvoer bij deze aflevering:
Met zelfregulering bedoelt Janneke dat de consument die Fairtrade koopt in de veronderstelling is dat dat het verschil gaat maken. Er is echter altijd maar een heel beperkte groep die uit idealisme een product met een keurmerk koopt. Want het gros van de consumenten wil gewoon lekkere chocola voor een betaalbare prijs. Het marktaandeel van Fairtrade-chocolade is in ruim 30 jaar tijd daarom nooit boven de 6% gekomen. Naast het keurmerk Fairtrade zijn er nog twee zogenaamde ‘eerlijke’ varianten: Utz Kapeh en Rainforest Alliance. Nestlé voert bijvoorbeeld het logo met het kikkertje, dat staat voor Rainforest Alliance.
De overeenkomst tussen de keurmerken is dat boeren met kleine stukjes grond nooit genoeg geld voor hun bonen krijgen. Zoals een Nederlandse aardappelboer niet rond kan komen van één cent per aardappel als hij slechts een hoekje aardappelen verbouwt, zo moet een cacaoboer ook massa produceren wil hij/zij een fatsoenlijk inkomen verdienen. Substantieel hogere prijzen maken de chocola te duur voor de doorsnee consument. Daarom zet bijvoorbeeld een merk als Nestlé in op schaalvergroting en bijbehorende professionalisering. Het nadeel daarvan is dat cacaoboeren met kleine stukjes grond nog steeds geen droog brood verdienen met hun bonen. De bejubelde minimumprijs + bonus van Fairtrade zijn daarvoor bij lange na niet voldoende.
","author_name":"Stichting Skepsis"}