آیا انسان برای زیستن، محتاج حضور دائمی در جمع است؟ آیا فاصله گرفتن از دیگران، نشانه ضعف و گریز از زندگی است یا میتواند راهی برای بازگشت به خویشتن باشد؟ آیا خلوت، چیزی جز تنهایی است یا فرصتی برای رهایی از نگاه دیگران؟
سؤالهایی از این دست در جرعه شصتونهمِ پادکست می، اندیشیدنی میشود. شوپنهاور در «در باب حکمت زندگی» از مزیتهای زندگی منزوی سخن میگوید؛ از فاصله گرفتن ارادهشده از جامعه، نه به معنای طرد شدن، بلکه به عنوان فرصتی برای رهایی از قضاوت دیگران، مواجهه با داراییهای درونی و تجربه امکان «خود بودن».
","author_name":"Hesam Ipakchi"}