{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/6317151cfc93be00120e143a/63dd43dc50f7d300106d5d96?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"جرعه 39 ● زندگیِ عاریتی","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/6317151cfc93be00120e143a/1675445143158-f8d021872a5085c933a76935dc7ca800.jpeg?height=200","description":"<p>جرعه سی‌ونهم: زندگی عاریتی</p><p><br></p><p>شوپنهاور برای ما یک دوراهی ترسیم کرده است. او گفته یک راه به‌سمت تنهایی می‌رود و راه دیگر به‌سوی فرومایگی. ما تنها در یکی از این دو مسیر می‌توانیم حرکت کنیم. پس باید انتخاب کنیم</p><p>در جرعه قبل، سعی کردیم این جمله و این نما از مسیر پیشِ رو را نقادانه بررسی کنیم. نقادانه یعنی چه؟</p><p>یعنی در گام اول، همه سعی‌مان بر این باشد که بفهمیم او چه می‌گوید و از زاویه نگاه او بتوانیم جمله را تماشا کنیم. در قدم دوم پرسشگری کنیم، سوالاتمان را نسبت به این گزاره مطرح کنیم و ببینیم آیا برای ما کنج پرسش‌برانگیزی باقی مانده یا نه، همه زوایا را دیده‌ایم</p><p>حال، گام سومی از بررسی انتقادی این جمله باقی‌ست که در این جرعه می‌خواهم آن را با شما در میان بگذارم</p><p><br></p><p>منابع:</p><p>- کتاب در باب حکمت زندگی – صفحه ۴۲ و ۴۳</p><p>تقدیم از: حسام ایپکچی</p><p>خُم اول: حکمت زندگی – آرتور شوپنهاور</p><p>این اپیزود را همچنین می‌توانید در سایت مِی به نشانی</p><p>mey.ir</p><p>بشنوید</p><p>@Mey_podcast | ©️ @Ensanak</p>","author_name":"Hesam Ipakchi"}