اگر موهبت همراهی با کودکان رو داشته باشید، گاهی به نظرتون میرسه که هر جملهای که برای شما جمله بدیهی خبری حساب میشه رو با یه چرا و یه علامت سوال در انتهای جمله ازتون میپرسند. مثلا اینکه ما انسانها ۲ پا داریم میشه چرا ما آدمها ۲ پا داریم؟ یا ما حیوونی که ۳ پا داره نداریم، میشه چرا حیوونا ۳ پا ندارند و همین سوال ساده باعث میشه مدتها وقت بزاری تا بفهمی واقعاً چرا در این مسیر فرگشت، ما حیوونی نداریم که ۳ پا داشته باشه و چرا بدن حیوانات تقارن داره و دلیلش چی میتونه باشه؟
و این بینظیره! از اون شگفتانگیزتر اینه که چرا ما مثلا آدم بزرگها این طور نیستیم؟ این همه شگفتی و پرسش از جهان رو کجای مسیر بزرگ شدن جا گذاشتیم؟ چرا کمتر تعجب میکنیم از این همه شگفتی؟مثلاً همین شگفتی سخن گفتن و صحبت کردن ما انسانها؟ چطور میتونیم جملهای رو شروع کنیم و حرف بزنیم بدون اینکه فعل و انتهای جمله از ابتدا مشخص باشه؟ انسان چطور یاد گرفت حرف بزنه؟
برای خود من یه محرک بزرگ برای این مجموعه همین پرسشهای رگباری پسرم پارسا بود و این شیوه تبدیل جمله خبری به سوالی هم شوخی دخترم پرنیان با تیربار پرسشهای بیپایان پارساست.
طرحی که تا اینجا برای این مجموعه در ذهن دارم، پرسش از دانایی ما انسانهاست. اینکه چطوری به وجود چیز یا پدیدهای آگاه میشیم و درباره اون بیشتر میدونیم. از کجا میدونیم دونستههای ما درست هستند. در این مسیر دچار چه اشتباههایی میشیم. چطور استدلال میکنیم. خطاهای استدلال ما کجاست. وقتی دانستههای ناقصی داریم چطور استدلال میکنیم؟ وقتی اطلاعات ما مشمول احتمالات هستند و قطعیت ندارند چه باید بکنیم؟ مغز ما چطور کار میکنه؟ آیا چیزهایی مثل زبان در فهم ما از جهان تاثیر دارند؟ مثلا یک ژاپنی بخاطر زبان ژاپنی جهان رو طور دیگری میبینه و درک میکنه با من پارسیزبان؟
چون این موارد هر کدوم به تنهایی هم موضوعات بزرگی هستند، در ابتدا به ذهنم رسید برای هر کدوم پادکست جداگانهای باشه، مثلا برای بخش اول که برای مغلطه یا مغالطه در نظر گرفتم. بعد به ذهنم رسید که با توجه به پیوستگی که این موضوعات در ذهنم داره، همه جزو یک مجموعه باشند ولی بهصورت فصلهای مجزا ولی نه به شکل فصلهای طبیعت که پاییز پی تابستون میاد و توالی زمانی دارند.
پس فصل اول درباره مغلطههاست و سعیم بر اینه تا حد امکان زمان هر بخش کوتاه باشه.