بنا بر فهمِ یونانی از سرشت زندگی، بهزیستی و سعادت مستلزم برکشیدن خویش به ساحت هماهنگی نیروهای متقابل هستی و حیات است. برکشیدنی که به تناسب و به جا بودن می انجامد. در افق پیوند لوگوس و فوسیس، شخص می تواند با فرونِیسیس بسنجد و دریابد که بهترین کارهای قابل انجام کدام است.
این سنجش، نظر به فرجامِ حیات دارد که سعادت است و با خوب زیستن، خوب کنش کردن یا خوب بودن معنا می شود. در این میان، چنانکه ارسطو می گوید، خوبی آدمی به دو چیز تعلق دارد: دیانویا (نظرورزی) و اِثیکِیس (اخلاق)؛ دومی زمینه ساز وصول به اولی است و برای آن خواسته می شود.
بنابر تعریف، خوبی اخلاقی همانا کیفیت بهترین مواجهه با لذت ها و دردها است که به میزانی و موزونی حیات می انجامد. از این رو، خوبی اخلاقی همان عدالت در گسترده ترین معنای آن است و فرونِیسیس حالت ذهنی کسی است که در مواجهه با موقعیت های حیات تأمل می کند، برنامه می ریزد و امر خود را تدبیر می کند تا تمامیت زندگانی اش را خوب سازد. حاصل این تأمل و تدبیر، مجموعه ای از خوبی های اخلاقی است که در ترم دوم از درسگفتارهای «خوانش اخلاق ارسطو» بدانها خواهیم پرداخت.
لینک خرید درسگفتار: https://academyshamseh.com/product/nicomachean-ethics/
سایت آکادمی شمسه: https:///www.academyshamseh.com
اینستاگرام آکادمی شمسه: www.instagram.com/academyshamseh
کانال یوتیوب آکادمی شمسه: https://www.youtube.com/@Academyshamseh
کانال تلگرام آکادمی شمسه: @academyshamse
","author_name":"siavashmehr"}