در دسامبر 1922 میلادی، ولادمیر لنین، ژورف استالین و لیان تراتسکی، اولین کشور سوسیالیست یعنی شوروری رو تاسیس کردن
هدف اونا، این بود که اول روسیه و بعد دنیای کاپیتالیزم رو تغییر بدن
در دنیای اونا نه تنها آدما صاحب ابزار تولید بودن، بلکه در یه جامعه بدون طبقه، بدون پول و بدون دولت زندگی میکردن
اسم این سیستم، کمونیزم بود
برای رسیدن بهش، لنین، استالین و تراتسکی نقشه راه که فیلسوف آلمانی کارل مارکس داده بود، پیروی میکردن
اون در آثارش شرح داده بود که چطور میشه از کاپیتالیزم به کمونیزم رسید
این روش به مارکسیزم موسوم بود
اما در طی زمان فیلسوفهای سیاسی و اقتصادی دیگه، مارکسیزم رو توسعه دادن
در شوروی، مارکزیسم-لنینیزم با تکیه بر پرولتاریای شهری، ایدئولوژی رسمی شد
و همین که مارکسیزم در دنیا گسترش پیدا میکرد، مارکسیستهای آسیایی، نسخه خودشون از مارکسیزم-لنینیزم رو توسعه دادن
بجای اینکه پرولتاریای شهری، انقلاب رو رهبری کنه، مارکسیزم آسیایی باور داشت که این جنگ، جنگ کشاورز روستاییه
وقتی مائوزدانگ و پل پت، کنترل چین و کامبوج رو در میانه قرن بیستم، به دست گرفتن، بسیاری از کمونیستها امید داشتن که شاهد تشکیل آرمانشهری باشن که قدرت رو در دستان مردم قرار میده
بجاش، چیزی که نصیب مردم شد، دیکتاتوریهای ظالمانهای بود که منجر به قحطی، استبداد فرهنگی و سیاسی و قتل عام شد
این هفته به سراغ رییس مائو زدانگ میرم
یک ضد امپریالیست قسم خورده که در پس دههها جنگ داخلی چین به قدرت رسید و بعدش نسخه خودش از مارکیزم-لنیتیزم یعنی مائوییزم رو پیاده کرد...