اگه نشه چی؟

نخواستم...نخواستی...نشد....از کودکی معنایش گنگ بود. همه دنبالش بودند یا از آن فرار می کردند.وقتی مدام در پی آرامش می‌گردی، جنون و سرکشی‌اش را، اتصال را نمی‌‌بینی. سکوتش را می‌بینی و نم‌ فهمی. چون در پی پاسخی به ناملایمات خودی. غافل از آن که هر کس چون تو به دنبال پناهی امن برای طغیان است.صفر یک است. ساده و پیچیده.یا به قول دوستی مثل بازی می‌ماند. حقيقتی دردناک ولی واقعی.هر بار به معنایش فکر می‌کنم، بغض مى كنم.جلوى غدد اشكم را که برایشان حکم صادر شد و محکوم به ضعف می‌شدم می‌گیرم.سرد و گرم می‌شوم.نفس‌هایم سنگین می‌شود.چند حس و حال با تركيب يا حذف حالات بالا را پيدا مى‌كنم.چیزى باقى مانده به نام روحم جيغ مى‌كشد.در عمق وجودم سیاه چاله ای باز می‌شود.صفاتي از من كه قرباني شده‌اند و در حال جانكندن‌اند التماسم می‌کنندو عشق، که سعی دارم براى بيرون كردنش از دايره لغاتم مدارك و ادله جمع کنم، نگاهم مى‌كند...مهمانان:فاطمه احمدیانوحید عمادی نژاد.مجریان:مجید فرهمندمریم محمدی.صدا گذار:حسین فتحی.متن نمایشی:مکبث

گذشت و رفت. ساده یا موهوم. سرخوش از دور همی شبانه برگشته بودیم که بعد از اینکه دلی از عزا در آوردم دلم دوباره به عذا نشست. خبر هه یکی پس از دیگری آمد و رفت. همه چیز عادی بود. همه چیز عادی نبود. همه چیز حرف می‌زد. هر روزی که می‌گذشت از تعدادمان کم و کم تر می‌شد‌ و می‌رفتند. دیگر جملاتی مثل نخ نخ آخر یا پیک پیک آخره جمع جمع آخر نباشه معنی عمیق تری داشتند. اکثرا بدون خداحافظی و به آغوش کشیدن هم رفتیم و در آخر رفتیم با فکر اینکه آیا دوباره همدیگه رو خواهیم دید؟ و... اگه نشه چی؟.کاری از مجید فرهمند. همراه: مریم محمدی.مهمانان: هانیه مهرعلیان - نیلوفر عبدالهی

یه جایی یه دوستی می‌گفت زندگی هیچ وقت یه مسیر مستقیم نیست. پره از تقاطع و دوراهی که همش باید مسیرتو عوض کنی. خیلی وقتا دیگه از این راه عوض کردنا خسته می‌شیم چون بقیه یه جوری نشون می‌دن انگار مسیر زندگی اونا یه جاده صافه و احساس تنهایی می‌کنی. بقیه اسمشون رو می‌گذارند آدمای موفق، مقتدر، ثابت قدم. ولی ته دلت می‌دونی اونا هم مثل توان فقط دارن ادا در میارن. .سازنده: مجید فرهمندطراح کاور: محیا هانی طهرانیاپیزود اول آقای عضلهمهمان: امیر حسین ایزدیهمراهان: مصطفی و محمد جواد.