5 นิทานพรรณนา

ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลตัวเงินตัวทอง มีบริวารหลายร้อยตัว อาศัยอยู่ในโพรงใหญ่ริมแม่น้ำ บุตรของพระโพธิสัตว์ชื่อ “โคธปิลลิกะ” เป็นเพื่อนสนิทกับกิ้งก่าตัวหนึ่ง และมักขึ้นทับกอดกิ้งก่าด้วยความรักใคร่ เมื่อหัวหน้าฝูงทราบเรื่อง จึงเรียกบุตรมาตักเตือนว่า กิ้งก่ามีกำเนิดต่างกัน ไม่ควรสนิทสนมเกินควร เพราะอาจนำภัยมาสู่ตระกูล แต่โคธปิลลิกะไม่เชื่อฟัง ยังคงคบหาและกอดกิ้งก่าเช่นเดิม ฝ่ายกิ้งก่าเริ่มได้รับความลำบากและหวาดกลัวว่าจะถึงแก่ชีวิต จึงร่วมมือกับนายพราน วางแผนทำลายตระกูลตัวเงินตัวทองให้สิ้น#โคธชาดก #ติตถชาดก

พระเจ้าปเสนทิโกศลต้องการเป็นพระญาติกับพระพุทธเจ้า จึงขอพระธิดาจากพวกเจ้าศากยะ แต่พวกเจ้าศากยะส่งนางวาสภขัตติยา ซึ่งมีมารดาเป็นทาสีไปถวาย โดยปกปิดชาติกำเนิด นางได้เป็นพระอัครมเหสีและมีพระโอรส คือ พระเจ้าวิฑูฑภะ เมื่อพระเจ้าวิฑูฑภะทราบความจริงเรื่องชาติกำเนิดของพระมารดาพระองค์เกิดความโกรธแค้นและตั้งใจแก้แค้นพวกเจ้าศากยะ ต่อมาทีฆการายนะได้ยึดอำนาจจากพระเจ้าปเสนทิโกศล และแต่งตั้งพระเจ้าวิฑูฑภะเป็นราชา พระเจ้าวิฑูฑภะจึงยกทัพไปสังหารพวกเจ้าศากยะเพื่อแก้แค้น แต่ระหว่างเดินทางกลับ พระองค์และกองทัพบางส่วนถูกน้ำป่าพัดจมน้ำเสียชีวิต#ธรรมบทแปลเรื่อง พระเจ้าวิฑูฑภะ 

งูตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในจอมปลวก มันเกรี้ยวกราดด้วยควันไฟกระทบนัยย์ตาของมัน เจ้างูจอมโกรธเลื้อยออกมาพลางคิดว่า ใครกันนะมาเผาไฟทำควันให้เกิดขึ้น ด้วยความโมโหอย่างสุดกำลัง ทันทีที่เห็นบุรุษผู้นั้นเจ้างูจึงจมเขี้ยวอันมีพิษร้ายไปที่ขาของเขา บุรุษนั้นล้มลงและเสียชีวิตทันทีด้วยพิษของงูผู้มีปัญญาย่อมพิจารณาถึงความโศกจากการพลัดพรากด้วยปัญญาว่า ความรำพันเศร้าโศกถึงคนที่จากไปแล้วไม่มีประโยชน์ ยิ่งกว่าเด็กน้อยผู้ร้องไห้อยากได้พระจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เพราะถึงอย่างไร พระจันทร์ยังมีอยู่ ส่วนบุคคลที่จากไปแล้ว บัดนี้ไม่มีปรากฎอยู่ เพราะเหตุนี้ผู้มีปัญญาย่อมไม่เศร้าโศกถึงสิ่งที่เสียไปแล้ว#อุรคชาดก #ทสรถชาดก

จุลธนุคคหบัณฑิตสำเร็จวิชายิงธนูจากตักสิลา อาจารย์เห็นความสามารถจึงยกธิดาให้ ทั้งสองเดินทางไปพาราณสีและพบช้างดุร้าย เขาใช้ธนูยิงช้างจนชาวบ้านพ้นภัย ต่อมาพบโจรป่า โจรเห็นเครื่องประดับจึงคิดปล้น แต่หัวหน้าโจรห้ามไว้ จุลธนุคคหบัณฑิตเกิดทะเลาะกับกลุ่มโจร จึงยิงโจรจนเหลือเพียงหัวหน้า ภรรยากลับทรยศสามี ช่วยหัวหน้าโจรฆ่าเขา แล้วหนีไปด้วยกัน ต่อมาหัวหน้าโจรเห็นว่านางเป็นคนไม่ดี จึงหลอกให้ข้ามแม่น้ำและทิ้งนางไว้ พระอินทร์จึงแปลงกายเป็นสุนัขจิ้งจอกเพื่อสั่งสอนนาง แต่นางกลับไม่สำนึกผิด เพราะถูกความโลภและความหลงครอบงำ#จุลลธนุคคหชาดก #จุลปทุมชาดก

พระเจ้าพรหมทัตทรงครองราชสมบัติอยู่ในกรุงพาราณสี พระโพธิสัตว์บังเกิดในตระกูลพราหมณ์ ครั้นเจริญวัยก็สำเร็จสรรพวิชา เป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์ สอนมนต์ให้แก่มาณพทั้งหลาย เหล่าศิษย์เมื่อเรียนจบแล้ว พากันหลงตนว่ามีปัญญาเทียบอาจารย์ จึงเกิดความทะนงและกล่าวถ้อยคำดูหมิ่นอาจารย์ว่า “ต้นไม้นี้ไม่มีแก่นฉันใด อาจารย์ก็ฉันนั้น” พระโพธิสัตว์ผู้เป็นอาจารย์ ครั้นได้ฟังถ้อยคำหยามหมิ่น จึงประสงค์สั่งสอน ได้ตั้งคำถามแก่เหล่ามาณพทั้งหลายว่า “กาลเวลานั้นย่อมกัดกินสัตว์ทั้งปวง แม้ตัวของมันเองก็ถูกกาลกลืนกิน ถ้าเช่นนั้นเล่า ใครเล่าหนอที่สามารถกินกาลเวลาได้” เหล่ามาณพทั้งหลาย แม้เรียนจบวิชาแล้ว ก็หามีผู้ใดสามารถตอบได้ไม่ ต่างนิ่งเงียบ อับจนถ้อยคำ มิอาจไขปริศนาแห่งอาจารย์ได้เลย#มูลปริยายชาดก #ติรีติวัจฉชาดก

พระเจ้าพรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในพระนครพาราณสี เป็นผู้ไม่มีพระโอรสจึงปรารถนาเพื่อให้ได้บุตร เมื่อกาลล่วงไปพระโพธิสัตว์จึงจุติจากพรหมโลกบังเกิดในพระครรภ์ของพระอัครมเหสี เมื่อพระโพธิสัตว์นั้นประสูติมีเพียงบุรุษที่สามารถอุ้มดูแลได้เท่านั้น พระกุมารไม่ปรารถนาบริโภคกาม แม้ราชสมบัติก็ไม่ปรารถนา พระบิดาจึงจัดส่งหญิงนักฟ้อนสาวสวย ซึ่งเป็นผู้ฉลาดในการเล้าโลมบุรุษให้ตกอยู่ในอำนาจของตน คอยบรรเลงเพลงขับกล่อมพระกุมาร ไม่นานนักพระองค์ทรงหลงใหลในตัวหญิงสาว จึงทำให้พระองค์ประสบกับภัยต้องถูกขับออกจากเมืองด้วยอำนาจแห่งกาม#จุลลปโลภนชาดก #มุทุปาณิชาดก #ภิสชาดก

อหิวาตกโรคระบาดทำให้ครอบครัวเศรษฐีแห่งกรุงราชคฤห์เสียชีวิตทั้งหมด บิดาสั่งบุตรชายให้หนีเอาชีวิตรอด พร้อมบอกที่ซ่อนทรัพย์ 40 โกฏิ เมื่อเติบใหญ่ เขากลับมายังบ้านเกิดแต่ไม่รีบนำทรัพย์ออกมาใช้ เพราะเกรงจะถูกกล่าวหาว่าได้ทรัพย์มาโดยมิชอบ จึงเลือกทำงานรับจ้างเป็นคนประกาศบอกเวลา เลี้ยงชีพด้วยความสุจริต พระเจ้าพิมพิสารทรงทราบความจริง จึงโปรดให้ขุดทรัพย์คืน แต่งตั้งเขาเป็นเศรษฐี และพาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า พระองค์ตรัสสรรเสริญการเลี้ยงชีพโดยธรรมของเขา เป็นผู้มีความเพียร มีสติ และใช้ปัญญาไตร่ตรองก่อนกระทำ เมื่อพระธรรมเทศนาจบลง กุมภโฆสกะได้บรรลุโสดาปัตติผล#กุมภโฆสกเศรษฐี #สิงคาลกสูตร

เศรษฐีเมืองราชคฤห์ กลึงบาตรด้วยแก่นไม้จันทน์ซึ่งเป็นของที่มีค่า แล้วใส่ตระกร้าแขวนที่ปลายไม้ และป่าวประกาศว่าสมณะหรือพราหมณ์ผู้ใดเป็นพระอรหันต์ผู้มีฤทธิ์ จงปลดบาตรลงมาจะยกบาตรไม้พร้อมด้วยของมีค่าถวายให้ เหล่าพราหมณ์และเจ้าสำนักต่างก็อยากได้ จึงมาขอกับท่านเศรษฐี แต่ไม่มีผู้ใดเหาะขึ้นไปเอาบาตรลงมาได้ ขณะนั้นพระโมคคัลลานะและพระปิณโฑลภารทวาชะ อรหันต์ผู้มีฤทธิ์กำลังบิณฑบาตอยู่ ท่านภารทวาชะจึงเหาะขึ้นสู่อากาศเพื่อไปปลดบาตรแล้วถือบาตรเวียนรอบเมืองราชคฤห์ เป็นเหตุให้พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงติเตียนในการกระทำอันไม่ใช่กิจของสมณะเพียงเพราะบาตรไม้ที่มีค่าดุจซากศพ#ยมกปาฏิหาริย์